Umut Dört Duvar Arasında Yeniden Filizlenir.

Henüz elli yaşımdayken, hayatımın akışı bir cümleyle değişti: "Acil ameliyat olmazsanız felç kalabilirsiniz." O gün hastaneye yürüyerek giren o kadın, hayatının en zorlu yolculuğunun başlangıcında olduğundan habersizdi.

Beynimde bir tümör, ardından gelen "4. evre kanser" teşhisi... Bir insanın dünyasının başına yıkılması için bundan daha ağır bir cümle olabilir mi? Radyoterapi seansları, kemoterapinin vücudumda yarattığı tahribat, saçlarımın dökülmesi, durmak bilmeyen kusmalar ve halsizlik... En zoru ise tekerlekli sandalyeye mahkûm kalmak; adım atarak gezdiğim dünyayı sadece dört duvar arasından, bir pencerenin ardındaki flu bir görüntü gibi izlemekti.

Tam 17 ay... Kendimden, zamandan ve hayattan kopuk geçti o aylar. Resmen bir uyku halindeydim. Ancak bu süreçte sadece bedenim değil, ailem de sınanıyordu. Yeni emekli olan eşim, hem bir hasta bakıcı hem de bir evin tüm yükünü sırtlanan bir kahraman olmak zorunda kaldı. Oğlumun eğitimini yarım bırakmak zorunda kalması, hayallerinin pencereden akıp gidişini izlemek, bir anne kalbi için hastalığın kendisinden bile daha çok acı veriyordu. Bugün o, odasına kapanmış, kendi içine çekilmiş bir haldeyken, bir anne olarak benim en büyük tedavim onun yeniden hayata tutunduğunu görebilmek.

Maddi zorluklar, özel hastane süreçleri, psikolojik çöküşler... İnsanın en temel ihtiyacı olan "hareket etme özgürlüğünü" kaybedip bir başkasına muhtaç kalmasının verdiği o derin mahcubiyeti tarif etmek imkansız. Ancak bu karanlığın içinde, komşularımın uzanan elleri, dostlarımın desteği ve ailemin bitmek bilmeyen özverisi birer ışık oldu.

Dört aydır süren fizik tedavi süreciyle, çok şükür tekerlekli sandalyeden kurtuldum. Şimdi aksayarak da olsa yeniden kendi adımlarımla yürüyorum. Sabahlara kadar uyuyamadığım o uzun, yalnız gecelerin yerini şimdi bir umut kırıntısı alıyor.

Bu satırları sadece kendi hikayemi anlatmak için yazmıyorum. Bu, görünmez bir savaşın parçası olan binlerce insanın, onların yanında durmaya çalışan ailelerin ve geleceği belirsizleşen gençlerin çığlığıdır. Kanser sadece bedeni değil, bir ailenin tüm umutlarını ve geleceğini de tehdit ediyor. Ancak yine de inanıyorum; insan, düştüğü yerden kalkabildiği sürece yaşıyordur. Ben, aksayan adımlarımla da olsa, oğlumun yarım kalan eğitimini tamamlama hayaliyle ve yaşama tutunma azmimle, bu hayatın hala yazılacak sayfaları olduğuna inanıyorum.