Müzik Camiasında Dostluk mu, Menfaat mi?

Müzik Camiasında Dostluk mu, Menfaat mi?

Müzik dünyası dışarıdan bakınca ne kadar güzel görünür…

Sahneler, ışıklar, alkışlar, sarılmalar, güzel sözler…

“Canım dostum”, “İyi ki varsın”, “Her zaman yanındayım” cümleleri havada uçuşur.

Ama yıllarını bu işe vermiş biri olarak şunu söyleyebilirim:

Sahnenin önü başka, arkası bambaşka bir dünyadır.

İnsan yıllar geçtikçe bazı şeyleri daha net görmeye başlıyor.

Kimin gerçekten sevindiğini, kimin sadece başarılı olduğunuz sürece yanınızda olduğunu… Kimin sizinle dost olduğu için değil, sizden bir şey beklediği için yakın durduğunu…

Bazen sizi yüzünüze karşı göklere çıkaran birinin, arkanızdan bambaşka konuştuğunu duyuyorsunuz.

Bazen başarınızı alkışlayan birinin, aslında o alkışın içinde küçük bir kıskançlık taşıdığını hissediyorsunuz.

Bazen de yıllardır dost bildiğiniz insanların, ihtiyacınız olduğunda bir anda ortadan kaybolduğunu görüyorsunuz.

İnsan kırılıyor mu?

Elbette kırılıyor.

Ama bir süre sonra kızmak yerine anlamaya başlıyor.

Çünkü bu sadece müzik camiasının sorunu değil. İnsan ilişkilerinin en eski meselelerinden biri: Menfaat bittiğinde bazı ilişkiler de bitiyor.

Yine de bütün camiayı aynı kefeye koymak haksızlık olur.

Bu işin içinde hâlâ karşılık beklemeden birbirinin elinden tutan, arkadaşının başarısını kendi başarısı gibi gören, zor gününde telefon açan, “Ben buradayım” dediğinde gerçekten orada olan çok güzel insanlar var.

Belki de mesele iki yüzlü insanları değiştirmek değil.

Kimin gerçek olduğunu öğrenmek.

Ben artık kalabalıklara değil, zor günlere bakıyorum.

Çünkü sahnede herkes yanınızda olabilir.

Alkış varken herkes dost olabilir.

Başarılıyken herkes sizi seviyor gibi görünebilir.

Ama bir gün işler ters gittiğinde, telefonunuz daha az çaldığında, sahne ışığınız biraz azaldığında kim yanınızda kalıyor?

İşte gerçek dostluk orada başlıyor.

Çünkü insanın gerçek değeri, başkalarının ona ihtiyaç duyduğu zaman değil; kimsenin ona ihtiyacı kalmadığında gösterdiği vefayla ölçülür.

Ve belki de hepimizin kendimize sorması gereken soru şu:

Biz gerçekten birbirimizi mi seviyoruz, yoksa birbirimizin işine mi yarıyoruz?

Cevabını herkes kendi içinde versin.

Çünkü sahnede rol yapmak kolaydır.

Asıl mesele, perde kapandıktan sonra insan kalabilmektir.