3- Umut Dört Duvar Arasında Yeniden Filizlenir

Bu süre zarfında seyahat etmeyi unutmuş, kendi sınırlarımın içinde bir başına kalmıştım. Ta ki evladımın, o güzel oğlumun hayat ışığının sönmeye başladığını hissedene kadar.

İki yıl önce hayata küsen, okulunu bırakan, odasının kapısını dünyaya kapatan oğlum için artık bir şeyler yapma vaktiydi. O, arkadaşsız, dış dünyadan kopuk ve en acısı bizden uzaklaşmış bir hâldeyken, bir anne olarak çaresizliği iliklerimde hissediyordum. Psikiyatri desteğiyle yeni bir sürece adım atmaya hazırlanırken, o mucizevi an geldi: "Anne, seninle bir film izleyelim mi?"

İzlediğimiz o film, onun içindeki uyuyan umudu yeniden uyandırdı; "Gazi Koşusu'na gitmek istiyorum," dedi. O an kalbimde bir telaş belirdi. Sol kolumdaki ve bacağımdaki his kaybı, adım atmakta çektiğim zorluk, "Yapabilir miyim? O uzun yolları, basamakları, kaldırımları nasıl aşarım?" korkusu... Ama bir annenin evladı için aşamayacağı engel yoktu.

Korkularımı bir kenara bırakıp yola çıktık. Havayolu şirketinin sunduğu tekerlekli sandalye hizmeti, uçağa kadar sağlanan o şefkatli destek, benim için bir can simidi oldu. İstanbul'a vardığımızda içimde tarif edilemez bir huzur vardı.

Bugün, Gazi Koşusu'nda onun yüzündeki o ilk içten gülümsemeyi gördüğümde, sanki yeniden nefes aldım. Uzun zamandır sessizliğe gömülen oğlumun konuşmaya başlaması, insanların arasına karışması, hayatın içinde var olmaya dair o ilk adımı atması... Bir anne için dünyalara bedel bir andı bu.

Oğlumun yüzündeki o gülümseme, benim için en büyük şifaydı. Anladım ki; umut, insanın dört duvar arasında bile olsa, evladının bir tebessümüyle yeniden filizlenebiliyor. Bizim hikâyemiz, acının yerini umudun aldığı, bir annenin sevgisinin tüm engelleri aştığı yeni bir başlangıç oldu.