AZ KİŞİYE ÇOK ÇALIŞMA DAYATMASINA HAYIR!”

2024 yılı itibarıyla haftalık ortalama çalışma süresi 45,1 saat ile OECD ortalaması olan 37 saatin çok üzerindedir. Bu fark, emekçilerin yılda yüzlerce saat fazla çalıştırıldığı anlamına gelmektedir. Buna rağmen istihdam oranının düşük olması, işin adil paylaşılmadığını göstermektedir.

Çalışma sürelerinin uzunluğu nedeniyle istihdam oranının yüksek çıkması, aslında bir başarı değil; emeğin daha az kişi üzerinde yoğunlaştırıldığının kanıtıdır. Türkiye’de çalışma düzeni, “herkese iş” anlayışı yerine “bazılarının aşırı iş yükü” üzerinden yapılan emek sömürüsünün göstergesidir. Emekçiler istihdamı artırmak yerine işsiz bırakılmakta ya da mevcut çalışanları uzun saatler boyunca çalıştırmaya zorlanmaktadır.

Bu tablo; işsizlik, yoksulluk ve tükenmişliği derinleştirmektedir. Uzun çalışma saatleri ne verimliliği artırmakta ne de refahı yükseltmektedir. İş kazaları ve meslek hastalıklarını beraberinde getirmektedir. Sağlık ve sosyal hizmet emekçileri açısından bu durum, yalnızca kendi sağlıklarını değil, sundukları hizmetin niteliğini de doğrudan etkilemektedir. Aşırı iş yükü altında çalışan emekçilerden nitelikli, güvenli ve sürdürülebilir bir hizmet beklemek mümkün değildir. Buna rağmen mevcut sistem, daha fazla çalışmayı dayatmakta; istihdamı yaygınlaştırmak yerine mevcut çalışanlar üzerinden yükü artırmayı tercih etmektedir.

Genel Sağlık-İş olarak taleplerimiz: Haftalık çalışma sürelerinin düşürülmesi, fazla mesai dayatmalarına son verilmesi, iş yükü adil biçimde paylaştırılarak personel istihdamının artırılması ve emekçilerin güvenceli, insan onuruna yaraşır çalışma ve yaşam koşullarının sağlanmasıdır.

Emekçilerin yaşamını tüketen bu sömürü düzenine karşı mücadelemiz kararlılıkla sürecektir.

İnsanca çalışma, insanca yaşam haktır!

Yaşasın örgütlü mücadelemiz!

Yaşasın emek dayanışması!